Waar-der-ing

Zaterdag 13 maart 2010, zomaar ergens in een touringcar in het hartje van Luxor, Egypte. Terwijl de tourleader van TUI het programma met de groep doorneemt, dwaalt mijn gedachte af. Vanmiddag en gisteravond met de lunch zat ik met een aantal reisagenten die mij alles konden vertellen over de beste plekjes in Thailand, Ierland enzovoort enzovoort. (Even voor de niet-reiswereld mensen onder de lezers: touroperators organiseren studiereizen waarbij reisagenten een bestemming leren kennen, die zij op hun beurt weer kunnen verkopen aan de klant). Want we weten natuurlijk dat de gemiddelde reisagent al meer van de wereld ziet dan mensen met toch een modaal inkomen. Afijn, na de lunch trekken we met de groep het centrum in van Luxor. Nogal een drukke stad, veel verkeer, ongeorganiseerd maar wel een typisch Egyptische plaats met de nodige bezienswaardigheden.

Wat mij dan meteen opvalt, is niet de warmte, niet de 15000 verschillende kraampjes met net zoveel opdringerige verkooplui, maar iets totaal anders. Namelijk een normaal, aards besef van wat we aan het doen zijn en wat we allemaal gedaan hebben met zijn allen. Als ik naar mezelf kijk, heb ik de sloppenwijken van Cuba gezien, de KL-tower in Kuala Lumpur, Times Square in New York, de Grand Canyon, de tombes van Egypte en het erge is: ik ben waarschijnlijk zelfs wat meer bezienswaardigheden vergeten.. Terwijl ik dit typ merk ik ook bij mezelf dat ik helemaal niet besef hoe ont-zet-tend bevoorrecht wij zijn als reisagenten, als Nederlanders, als Europeanen. Want zeg nou zelf: heb jij in Nederland ooit iemand van oor tot oor zijn glimlachen als diegene 2 euro fooi kreeg omdat hij je koffer 12 verdiepingen naar boven tilt? Ik niet. Zie jij wegwerkzaamheden in Nederland als het 42 graden is, voor een inkomen dat waarschijnlijk niet eens in de buurt komt van het minimum inkomen in Nederland? No way.

Waardering. Zeg het eens hardop: waardering. Niet alleen waardering voor wat WIJ allemaal mogen en kunnen doen, zien en meemaken. Maar nog meer zelfs waardering voor de mensen die dit allemaal niet mee mogen of kunnen maken, maar die toch elke dag van het leven genieten alsof er geen morgen is. Juist waardering voor die mensen die zich een slag in de rondte werken voor een schamel salaris, maar die toch hun gezin kunnen onderhouden en de kinderen naar school kunnen sturen. Want och jee; als het bij ons een keertje minder is deze zomer, in plaats van All-Inclusive naar de Dominicaanse deze zomer All-Inclusive naar Griekenland, dan hoor je ons wel klagen hoor! Alsof we er voor betaald krijgen… Natuurlijk, ik hoor iedereen al zeggen: ja maar het is niet te vergelijken met dat soort landen want wij hebben een compleet andere levensstandaard. Klopt, klopt helemaal. Maar dat neemt niet weg dat wij ontzettend blij mogen zijn voor alles wat we hebben en dat we ook nog eens werk doen wat we leuk vinden en hier goed mee verdienen. Waardering hoef je niet altijd uit de grote dingen te halen, de kleintjes worden veelvuldig overgeslagen. Begrijp me niet verkeerd: ik vraag niet of iedereen die het met me eens is meteen standaard 20 euro gaat doneren aan giro 555. Als we nou allemaal eens wat langer zouden stilstaan bij het besef van hoe bevoorrecht wij zijn, misschien wekt dit wel een gevoel op van waardering en kan het zomaar zijn dat er een oud gezegde zijn naam eer aan doet: ‘What goes around, comes around’.